In mijn vorige post heb ik je meegenomen in mijn 2 weken glucose meting. Wat mogelijk niet voor iedereen bekend is, is dat ik 2 jaar geleden vanuit een zweepslag een trombose been heb opgelopen. Helaas heeft dat zich ontwikkeld tot een dubbele longembolie. Na 1,5 jaar bijkomen van de schrik & ellende en revalideren kan ik sinds mei zeggen ‘ik ben er weer’. Ik zal over dit traject op een ander moment een keer een post maken. Ja, ik ben er weer en daar heb ik hard voor moeten werken. In die 1,5 jaar heb ik veel minder kunnen bewegen dan ik daarvoor deed. De kilootjes kwamen aanvliegen (ook iets met de overgang en een liefde voor eten). Hoogste tijd om nu met mijn gewicht aan de slag te gaan. Dat dacht ik althans. Ik ben een aantal wandelgroepen gaan begeleiden, geef TSO lessen op school (bewegen) en ben vitaliteitscoach bij een zorgcentrum. Beweging genoeg, eten een beetje aanpassen en dan vliegen de kilo’s er vanaf. Toch?

Dat dacht ik dus. Dat gewicht lijkt met geen mogelijkheid terug naar een gezonder niveau te willen zakken. Ik snapte er niets van. Tot ik twee weken lang mijn bloedsuiker ging meten én analyseren.
Ik wilde vooral zien wat voeding deed, maar het waren niet de maaltijden die me verrasten. Het was stress – of beter gezegd: de chronische spanning die mijn lichaam blijkbaar veel langer vasthoudt dan ik dacht. Mijn lichaam verkeert nog steeds in een noodtoestand.
Op dagen waarop ik goed sliep en rustig was, zag ik stabielere waarden. Maar zodra ik gespannen was of minder energie had, schoot mijn glucose omhoog. Zonder iets te eten.

Het lichaam maakt bij stress cortisol aan – een hormoon dat glucose vrijmaakt om te kunnen vechten of vluchten. Alleen gebruiken we die energie niet meer. Het blijft circuleren in het bloed, en dat zorgt op termijn voor insulineresistentie, vermoeidheid en vetopslag rond de buik.

De glucose meting en met name de analyse van de data waren voor mij een eyeopener. Herstel draait dus niet alleen om voeding of beweging, maar óók om rust, ademhaling en herstelmomenten. Zelfs twee jaar later vraagt mijn lichaam daar nog steeds om.

Wat ik vooral heb geleerd?
Je kunt pas echt herstellen als je lichaam zich veilig voelt.